Aiguille du Tour (3540m)

Datum: 20 en 21 juni 2018

Plaats: Chamonix, Frankrijk

Moeilijkheid: F

Maximale hoogte : 3.542 meter

Hoogteverschil: 2.076 meter

Lengte: 17 km

 

 

De eerste van een drietal beklimmingen en als acclimatisatie voor de Mont Blanc. Vanuit Chalet du Tour vertrekken we in de loop van de ochtend. We kiezen ervoor helemaal via het bovenste liftstation van de Charamillon lift richting richting Refuge Albert 1er te lopen, om zo wat extra meters te maken en te wennen aan de bergen. Onderweg komen we een aantal sneeuwvelden tegen die toch enigszins  voorzichtigheid vragen bij het oversteken.

Refuge Refuge Albert 1er is een prachtige nieuwe hut met een strakke inrichting, prima bedden en een geweldig uitzicht over de gletsjers en het Mont Blanc massief. ‘s-Avonds worden we getrakteerd op een mooie zonsondergang waarna we snel richting bed vertrekken.

 

 

We hebben geen haast en volgens mij gaan we als een van de laatste op pad. De Aiguille du Tour is via verschillende routes bereikbaar, wij kiezen voor de heenweg over de Col du Midi en de terugweg via de normaal route over de Col Superieur du Tour. Met name op de heenweg kwamen we stukken uitdagend klimwerk tegen met ijs en veel los gesteente, het was echt zoeken naar een goede route waardoor we erg hoog op de col uitkwamen.

Daarna bereikten we het in Zwitserland gelegen Plateau du Trient en werd het allemaal weer wat vlakker. Aan de voet van de Aiguille du Tour doen we onze stijgijzers af en besluiten we zonder touw en uitrusting vrij naar de top te klimmen. De klim naar de top was technisch niet moeilijk maar het ws toch even goed opletten om op de goede route te blijven. Om 10:00 stonden we op de top, het was prachtig helder weer en de zon had flink wat kracht. Op de top genoten we even van het geweldige uitzicht.

 

 

De terugweg was een stuk eenvoudiger en al snel waren we terug bij de hut. Vandaar uit namen we de kortere, maar ook veel steilere weg terug naar het dal. Op naar Chamonix voor een dikke hamburger, frites en bier. Door de lange en steile afdaling had we overigens de volgende dag nog flink last van spierpijn.