Brandnertal – Oostenrijk (2020)

Corona haalde een streep door de oorspronkelijke vakantieplannen. Maar in juli 2020 was Oostenrijk als bestemming weer mogelijk waardoor een lang gekoesterde wens gerealiseerd kon worden. Na diverse keren wintersport en zomervakantie in het Brandnertal zag ik de mogelijkheden van de bergen en wandelroutes rond dit mooie dal. Omdat op het moment van plannen toch nog niet alle hutten open waren werd het uitstippelen van de route een mooie puzzel. Dag afstanden, hoogtemeters en moeilijkheidsgraad moesten wel acceptabel blijven. Zeker met een volle rugzak met slaapzak (in de hutten mochten in verband met Corona geen dekens worden gebruikt) en klimuitrusting. Uiteindelijk lag er een route van ruim 40 km met ruim 3000 hoogtemeters en diverse technische passages (klettersteig).

Dag 1:

Brand dorfbahn (1402m), Amatschonjoch (2028m), Nenzinger Himmel (1370m).

Totaal 10 km, 670 D+, 660 D-.

Omdat het lopen over een weg onder een lift niet het meest mooie deel is van een tocht maken we het onszelf makkelijk en stappen we in Brand in de Dorfbahn. Eenmaal boven gaan we door het groene Lorenzital richting Amatschonjoch. Alpenweiden vol bloemen en een riviertje maken het een aangename wandeling. Nadat we het hoogste punt van vandaag achter ons laten volgen vele kilometers over smalle bergpaadjes. We worden zo nu en dan gedwongen om om grote kuddes koeien heen te lopen die ons pad hebben uitgekozen voor een middagdutje. We zien regelmatig alpenmarmotten zitten en lopen. Nadat we weer de boomgrens passeren volgt nog een mooi stuk door een bos. Onze eindbestemming blijft lang verborgen in het dal maar uiteindelijk zien we het sprookjesachtige dorpje liggen. We verblijven in Alpengasthof Gamperdona, een eenvoudig pension met heerlijk eten en een goed bed.

dag 2:

Nenzinger Himmel (1370m), Spusagangsteig, Oberzalimscharte (2237m), Leibersteig (2399m), Mannheimer Hütte (2679m).

Totaal 6,5 km, 1750 D+, 75 D-.

Vandaag hebben we een korte afstand met veel hoogtemeters voor de boeg. Als we ontbijten regent het, maar als we eenmaal onderweg zijn ziet het er al snel een stuk optimistischer uit. De aanloopt gaat door het groene dal met een geweldige verscheidenheid aan bloemen. Het groen maakt na verloop van tijd plaats voor een schuine helling vol puin. Het weinig inspirerende pad brengt ons uiteindelijk bij de grote steile rotswanden die we vanuit het dal al konden waarnemen en waarover de Spusagangsteig loopt. Met het nodige klimwerk langs staaldraden bereiken we de Oberzalimscharte waarna we over de bergkam verder klimmen richting de Leibersteig. We horen geluid boven ons en zien 10 meter van ons vandaag een paar grote stenen van de berg af komen rollen. Als ik naar boven kijk zie ik de daders, een groepje berggeiten zit doodstil naar ons te kijken. We lopen over diverse sneeuwveldjes die op steile wanden liggen en volgen de klettersteig richting de Mannheimer Hütte. De ruimte in de hut zelf is lekker warm maar de slaapvertrekken zijn steenkoud. Van de hut is vorig jaar een deel van het dak afgewaaid en de nieuwe constructie is nog niet volledig gereed. Met sokken, broek en dons-jas aan kruipen we in onze meegebrachte slaapzakken en proberen we wat te slapen. Die nacht trekt een flinke onweersbui over de bergen en waait het niet alleen buiten maar ook binnen.

Dag 3:

Mannheimer Hutte (2679m), Brandner Gletscher, Schesaplana, Lünersee (1970m), Saulajoch (2065m), Heinrich Hueter Hütte (1766m).

Totaal 12,5 km, 480 D+, 1380 D-.

Vanuit de hut lopen we al snel op de laatste restanten van de Brandner Gletscher. Klimaatverandering is hier een trieste realiteit . De afgelopen decennia zijn grote stukken gletsjer verdwenen en het is een kwestie van tijd voordat de volledige gletsjer alleen nog op foto’s te bewonderen is. Na de gletsjer volgen we een graad waarop de grens tussen Zwitserland en Oostenrijk ligt. Via een stukje Zwitserland zetten we de daling in richting de Lünersee. Een van origine natuurlijk bergmeer waarvan het waterpeil kunstmatig is verhoogd. De maximale diepte bedraagt nu ca. 135 meter en het meer kan vier kleine lokale waterkrachtcentrales van water voorzien. Na een bord Käsespatzle vervolgen we onze weg langs de stijle afgronden van het dal richting onze eindbestemming van deze dag. De Heinrich Hueter Hütte is een prachtige moderne en sfeervolle hut. Voor één euro geniet ik twee minuten van de warme douche waarna mijn bord vol speck-knödels goed gezelschap krijgt van een paar halve liters Weizenbier.

Dag 4

Heinrich Hueter Hütte (1766m), Zimbajoch (2387m), Sarotlahütte (1645m), Brand (1036m).

Totaal 11 km, 800 D+, 1300 D-.

Het heeft vannacht weer geregend, niet een beetje maar met bakken. Maar op het moment dat wij ons naar buiten begeven is het alleen nog bewolkt. Het gaat al snel flink omhoog en we moeten oppassen voor alle zwarte alpensalamanders die op het pad zitten om daar wat warmte op te vangen. Na een uur beginnen we aan de klettersteig die ons naar de Zimbajoch boven ons moet brengen. Af en toe gaat het langs flinke afgronden en afgelopen zondag is hier nog een 29-jarige vrouw uitgegleden en naar beneden gestort. Wij kiezen voor de minder fatale afloop en bereiken na een uur klimmen de pas. De weg naar beneden is wat minder technisch en brengt ons bij de gebakken eieren met spek in de Sarotlahütte. Daarna hebben we voor het eerst in 4 dagen onze regenkleding nodig, gelukkig maar anders hadden deze voor niets mee door de bergen gezeuld. Onderweg passeren we een waterval die ik eens gebruik om de kwaliteit van mijn hard-shell regenkleding te testen. Ik blijf droog dus experiment geslaagd. De laatste kilometers zijn genieten. Het stopt weer met regenen en het frisse groen verwelkomt ons in het dal waar we 3 dagen geleden gestart zijn.