Brenta Dolomieten – Italië (2015)

Brenta 

De Brenta groep is de meest zuidelijke groep bergen die tot de dolomieten behoort en gelegen in de provincie Trentino. Een groot aantal via ferrata’s zijn met elkaar verbonden met een bijna even groot aantal berghutten. De ideale omgeving voor een uitdagende meerdaagse tocht.

De Brenta dolomieten stonden al langere tijd op het verlanglijstje, maar gezien de te verwachten moeilijkheidsgraad is deze tocht niet eerder gemaakt. Nu was de tijd rijp en hebben we een vijfdaagse tocht uitgezet door deze berggroep. Startpunt van de tocht was Madonna di Campiglio en de tocht liep over een aantal klassieke via ferrata’s en vier berghutten.

 

DAG 1: Passo Groste (2442 m) – Rif. Tuckett (2272 m)

Sentiero Alfredo Benini, Via ferrata moeilijkheidsgraad KS3-C

Vanuit ons hotel, aan de voet van de lift,beginnen we onze tocht met een kabelbaan (Groste I+II) die ons comfortabel vanuit het dal naar 2442 meter brengt. Vanaf Passo Groste lopen we over een steenveld naar het begin van Sentiero A. Benini (305). Deze voert het eerste deel over een smal pad langs de wand van de Cima del Groste en de Cima Falkner. Het laatste stukje naar de top van de Cima Falkner (2990 m) moet ongezekerd beklommen worden. Hierna dalen we over een paar sneeuwvelden en via een aantal klimmetjes af naar Refugio tucket, waar we het heerlijke avondeten ons goed laten smaken.

DAG 2: Rif. Tucket (2272 m) – Rif. Alimonta (2580 m)

Via ferrata SOSAT, Via ferrata moeilijkheidsgraad KS2/3-C

Vanuit de hut gaan we eerst rustig omhoog. De via ferrata SOSAT (pad. 305b) bestaat uit diverse laddertjes en stukjes leuk klimwerk. Het slotstuk van deze via ferrata ligt ten zuiden van de Cima Mandron en bestaat uit een lange stijle afdaling gevolgd door een nog stijlere klim. Normaal gesproken is hier een lange ladder voorzien maar deze blijkt niet meer bruikbaar, als alternatief zijn een aantal beugels op een loodrechte wand voorzien. Het laatste stukje naar de hut verloopt zonder veel klimwerk waarbij er tijd is te genieten van de omgeving en de bloemen die langs het pad staan.

DAG 3Rif. Alimonta (2580 m) – Rif. Pedrotti (2491 m)

Via ferrata Sentiero delle Bochette central, moeilijkheidsgraad KS4-D/E

Na een korte aanloop over een steenveld en sneeuw komen we al snel bij het begin van de via ferrata. Een serie ladders brengt ons al snel bij een stijle wand waar we over een smalle richel onze weg vervolgen. Tussen de hoge toppen door vinden we al klimmend en klauterend onze weg. Hierbij zijn er ook delen ongezekerd, wat een hoop tijd scheelt omdat we onze setjes niet steeds hoeven aan te haken. Het laatste stukje laat het weer ons een beetje in de steek en begint het te regenen, gelukkig zien we de hut al liggen en zitten we al snel aan een warme kop thee.

DAG 4: Rif. Pedrotti (2491 m) – Rif. XII Apostoli (2488 m)

Sentiero Livio Brentari – Sentiero dell’ideale, moelijkheidsgraad KS3/4-D

We zijn op tijd op pad en duiken al snel de wolken in. Het eerste deel van de tocht gaat flink omhoog (304) en we passeren de Cima Tosa. Hierna gaan de klettersteigsetjes weer aan en zoeken we onze weg naar de Bocca d’Tosa. Vanaf deze pas gaan we behoorlijk stijl naar beneden en komen we via een paar lange ladders op een gletsjer uit. We steken de gletsjer over en komen aan bij de Bocca d’Ambiez (2870 m). Het is bewolkt, winderig, koud en het begint te hagelen. De regelkleding komt uit de tas en we klimmen onze weg verder omhoog, wat onder deze omstandigheden een uitdaging is. Aan de andere kant van de pas klaart het gelukkig wat op en vervolgen we onze weg over wederom een gletsjer. Na nog een uur doorstappen komen we aan bij de hut. Dit is, mede door de weersomstandigheden en de voorgaande dagen die al in de benen zitten, de zwaarste dag.

Bij de Rif. XII Apostoli is een grot met gedenkplaten van omgekomen klimmers. Ook ligt er naast de hut een klimtuin, en als aan het eind van de middag zelfs de zon weer even te zien is klimmen we nog een paar routes, wat niet meevalt zonder klimschoentjes.
‘s-Avonds spelen we nog een potje kaarten met twee Duitse jongens die we al eerder in de hutten zijn tegen gekomen. Het is overigens opvallend hoe vaak je steeds weer dezelfde mensen in de hutten ziet, wat aangeeft dat veel mensen globaal dezelfde route kiezen.

DAG 5: Rif. XII Apostoli (2488 m) – Pra Rodont (1507) – Pinzol0

Het weer ziet er vandaag veelbelovend uit en we beginnen dan ook vol nieuwe energie aan onze afdaling naar het dal (pad 307, 307b). Onderweg komen we veel wandelaars tegen die naar boven aan het ploeteren zijn en we zijn blij dat wij naar beneden mogen lopen. In Val Nardis komen we weer onder de boomgrens en maken de ruwe bergen van de afgelopen dagen weer plaats voor een prachtig groen landschap. Door het bos vervolgen wij onze weg naar het liftstation Pra Rodont. Hier eten we een lekkere vette hamburger met cola waarna we ons richting de lift begeven die ons weer naar de bewoonde wereld moet brengen. Vanuit Pinzola nemen we de bus terug naar ons beginpunt in Madonna di Campiglio en zoeken we in het hotel al snel de douche op.

We sluiten deze week af met een pizza in het restaurant, waar ook een Duitse groep klimmers die we vanaf de eerste dag regelmatig tegenkwamen in de hutten, voor het avondeten was neergestreken.

De tocht is voorbij, wat overblijft zijn de herinneringen aan het uitdagende kimwerk, de rotswanden, de steen,- en sneeuwvelden en de berghutten.