Ecrins – Frankrijk (2013)

Parc Écrins

Het is 4 uur in de nacht, een rij lampjes beweegt zich over de gletsjer op weg naar de top. Stijgijzers bijten zich vast in het ijs.

De zon komt langzaam op aan de horizon en er ontstaat een prachtig aanblik van het bergmassief van de Écrins.

Grenzen verleggen. Waar een wil is, is een weg. Bij onze vorige tochten stonden we ons nog te verbazen over de uitrusting van sommige klimmers, maar nu was het onze beurt. Na via ferrata was de volgende stap sneeuw en ijs en kozen we voor de Glacier Blanc in Parc de Écrins. De keuze voor Glacier Blanc was op basis van verhalen op internet van anderen, de moeilijkheidsgraad en het feit dat er geen liften naar de gletsjer gaan en er dus nagenoeg geen toeristen op de gletsjer te vinden zijn maar louter alpinisten.

Maar omdat we geen enkele ervaring hadden op de gletsjer zijn we op zoek gegaan naar een goede gids. Arthur Dauban is een jonge gediplomeerde gids uit Briancon en aangesloten bij guides Ecrins. Hij heeft ons 5 dagen begeleid en ons de basisbeginselen van het alpinisme bijgebracht. Vooraf hebben we kennis gemaakt en samen met hem het programma samengesteld


DAG 1: Ailefroide – Rotsklimmen

Ailfroide ligt centraal in de Écrins en is een groot klimparadijs met meer dan 500 routes van 3a tot 8a. Om onze berggids beter te leren kennen en we ook graag wilden werken aan onze klimtechniek zijn we in het dal begonnen met rotsklimmen waar we les kregen in zekeren, voorklimmen en abseilen.

Overnachting in Refuge Pre de madame Carle (1870 meter). Deze hut ligt in het einde van het dal aan de voet van de Glacier Noir en de Glacier Blanc. Glacier Noir is een lager gelegen gletsjer overdekt met een laag “moraines” (gesteente en aarde) waardoor hij zwart is geworden. De laag vormt een beschermlaag voor de gletsjer. Op glacier Glacier Blanc ontbreekt deze moraines laag waardoor deze gletsjer prachtig wit is.


DAG 2: Refuge pré de Madame Carle (1870 m) – Refuge de Glacier Blanc (2542 m)

Rond 9:00 uur gaan we onderweg naar Refuge de Glacier Blanc. We lopen omhoog door de oude loop van de gletsjer, want zo’s 100 jaar geleden reikte de gletsjer nog tot in het dal. In het bezoekerscentrum in het dal is goed te zien hoe de gletsjer de afgelopen decennia in rap tempo is gesmolten.

School of ice

Nadat we de rugzakken hebben achtergelaten in Refuge Glacier Blanc en er wat is gegeten gaan we op weg naar de tong van de gletsjer. Hier binden we de stijgijzers onder en leren de beginselen van de juiste voetzetting op het ijs en het lopen en klimmen. Daarna gaan we als touwgroep verder de gletsjer op en leren te klimmen en de ijsbijl te gebruiken. Om ons te zekeren bij de moeilijke passages over de kloven (crevasse) worden de ijsschroeven gebruikt. Na een paar uur klimmen door en over de kloven van ijs gaan we terug naar refuge Glacier Blanc.


DAG 3: Refuge de Glacier Blanc (2542 m) – Pic du Glacier d’Arsine (3363 m) – Refuge de Écrins (3170 m)

Om 4:00 uur en een ontbijtje beginnen we in het donker aan onze beklimming van de Pic du Glacier d’Asine. Na een stuk over de rotsen komen we weer aan de voet van de gletsjer waar de stijgijzers weer onder gebonden worden. Na een uurtje lopen over de gletsjer beginnen we aan een gemengde klim over ijs, sneeuw en rotsen. We merken dat we nog niet helemaal geacclimatiseerd zijn en het kost dan ook wat moeite om boven te komen, ook al omdat de route naar de top soms even zoeken is. Om 9:50 staan we dan eindelijk op de top. Door het heldere weer genieten we van het geweldige uitzicht over de Écrins, Glacier Blanc, Barre des Ecrins, Pelvoux en kunnen we zelfs de Mont Blanc zien liggen.

De terugweg klimmen we langs de graad naar de Col ‘d Arsine waarna we weer verder over het ijs afdalen naar de gletsjer. We vervolgen de weg over de gletsjer richting de Refuge de Écrins, bij het laatste klimmetje naar de hut voelen we pas echt dat de vermoeidheid toeslaat.

We besluiten om niet te gaan slapen, omdat we anders ’s avonds niet meer kunnen slapen. Dus laten we een grote pot thee aanrukken en komen de kaarten tevoorschijn. Buiten genieten we van het geweldige uitzicht vanuit de hut.


DAG 4: Roche Faurio (3730 m)

We worden wakker gemaakt door de huttenwaard, ik kijk op mijn telefoon en zie dat het 02:50 in de nacht is. Met enige tegenzin proppen we een paar droge broodjes met jam naar binnen en maken we ons klaar voor de beklimming van de Roche Faurio. Oorspronkelijk was het plan om de Dome des Ecrins te beklimmen maar omdat een aantal gevaarlijke passages langs “serac” (wanden overhangend ijs) waren, besloten we geen risico te nemen en voor de Roche Faurio te kiezen.

Rond 4:00 uur staan we op gletsjer en lopen we richting Col des Ecrins. Onderweg schakelen we even onze hoofdlampjes uit en kijken naar de sterren, op de gletsjer heerst een ongelofelijke stilte. Rond 5:30 staan we aan de voet van de berg en komt de zon langzaam op. Omdat het nog steeds erg helder is geeft dit onbeschrijfelijke mooie plaatjes.

Na anderhalf uur stijgen over ijs staan we voor de laatste klim naar de top. Gezekerd nemen we deze laatste hindernis en rond 8:00 staan we op het hoogste punt, 3730 meter. Het uitzicht is wederom fenomenaal en we nemen dan ook even de tijd om hiervan te genieten.

We kiezen ervoor de afdaling over een steiler stuk ijs te doen. Nu de zon opkomt wordt ook duidelijk waarom het zo belangrijk is om vroeg te vertrekken, het ijs wordt zacht en de stijgijzers hebben nu minder grip.

Snow school

Op onze weg terug naar de refuge d’ Ecrins stoppen we voor een paar lessen in de sneeuw. We leren hoe we moeten handelen als we vallen en gaan glijden, hoe we vaste zekeringspunten kunnen maken op een gletsjer en hoe we het touw op een juiste manier moeten gebruiken.

Eenmaal terug in de hut ziet het er naar uit dat het weer gaat omslaan. ‘s-avonds en ‘s-nachts gaat het flink tekeer, hagel, wind en onweer. Voor het slapen gaan nog een “Genepy”, de plaatselijke borrel. Het is een drankje dat gemaakt wordt van een zeldzaam plantje genaamd Artemisia. Dit plantje kan men alleen vinden in het hooggebergte en onze gids had een duidelijke liefde voor de bloemetjes van dit plantje.


DAG 5

Deze keer niet om 3:00 uit ons bed maar lekker blijven liggen tot 7:00. Het weer is nog steeds slecht en als we om 8:30 op de gletsjer richting Refuge de Glacier Blanc lopen horen we het in de verte weer donderen. Ondanks dat het op de gletsjer relatief veilig is verhogen onze snelheid en dalen we snel af. Binnen een uur zijn we in de hut waar we wachten tot het weer wat beter wordt.

Wanneer het stopt met regenen en de lucht wat opklaart vervolgen we onze weg naar het dal waar onze tocht eindigt. We nemen afscheid van onze gids Arthur en kijken terug op een geweldig en leerzaam avontuur.