Trail du Mont Blanc – Frankrijk (2019)

Toen ik in 2018 de top van de Mont Blanc beklom liep er ook een groep Nederlandse trailrunners rondom het Mont Blanc massief. De reis werd begeleid door gidsen van 360 Explore en Mud Sweat and Trails en volgde globaal de route van de bekende Utra Trail du Mont Blanc, afgekort UTMB. Eenmaal terug uit Frankrijk zag ik de foto’s van deze reis en werd de basis voor dit avontuur gelegd.

28 Juni 2019, Aankomst in Frankrijk

Na een vlotte autorit via Duitsland en Zwitserland naar Chamonix / Les Houches verzamelden we met de groep in de schaduw van een grote boom en krijgen we de briefing voor de start van onze ronde rond de Mont Blanc in 7 dagen. Frankrijk gaat gebukt onder een hittegolf en de temperaturen lopen ook in Chamonix tegen de 40 graden. Tijdens de briefing wordt dan ook vele malen gemeld dat voldoende (cola en sportdrank) drinken essentieel is bij deze temperaturen.

De briefing voor het avond eten zal de komende week een vast onderdeel van de dag zijn. Tijdens deze  briefing wordt steeds terug gekeken op de dag en de route van de volgende dag tot in detail besproken. Technische details over de route, bergpassen, hutten en de weersvoorspellingen passeren daarbij steeds de revue.

29 Juni 2019, dag 1, 26 km, 1580 m stijgen en 1420 m dalen.

Chamonix (1040m)– Les Houches (1007m) – Col de Tricot (2120m) – Refuge Miage (1560m)- Les Contamines (1167m).

Het kerkje van Chamonix is elk jaar het startpunt van de legendarische en extreme UTMB wedstrijd. Op de trappen van dit kerkje maken wij een groepsfoto voordat we beginnen aan ons trailrunavontuur. Daarna rennen we rustig langs de rivier richting Les Houches. Het is al vroeg warm in het dal maar de bomen bieden voldoende beschutting tegen de zon.

Direct na Les Houches begint het klimmen. Na circa 800 hoogtemeters bereiken we Bellevue en houden we onze eerste pauze. Vanaf hier hebben we prachtig zicht op de Mont Blanc en de Franse normaalroute naar de top via refuge Tête Rousse, Grand Couloir, refuge Goûter en dome du Goûter. Ik bedenk me dat ik iets meer dan een jaar geleden hier ook stond na een succesvolle beklimming van de Mont Blanc.

Nadat ik dorstig twee blikken cola heb weggetikt daal ik met een borrelende buik weer een stukje richting de onderste restanten van de Bionnassay gletsjer. Een stijl pad en een hangbrug brengen ons naar de overkant van de door de gletsjer gevormde vallei.

Daarna stijgen we in de brandende zon verder naar ons volgende doel, de 2120 meter hoge Col de Tricot. Vanaf deze col storten we ons naar beneden richting refuge Miage voor een wat langere pauze. Een ij koude beek voor de nodige verfrissing bevalt prima bij deze temperaturen. De grote stukken bosbessentaart met slagroom maken het geheel compleet en met nieuwe energie beginnen we aan de laatste etappe van die dag. Na een korte klim dalen we door het bos af naar Les Contamines waar we direct de plaatslijke horeca bestormen voor een koud biertje.

30 Juni 2019, dag 2, 20 km, 1580 m stijgen en 880 m dalen.

Les Contamines (1167m) – Col du Bonhomme (2329m) – Col des Fours (2665m) – la Ville des Glaciers  – Refuge de Mottets (1870m).

We gaan omhoog, 12 kilometer lang en 1500 meter vertikaal, eerst via een breed pad en daarna over smalle bergpaden. Ik heb goed geslapen, heerlijk ontbeten en de benen voelen goed.  Vanaf col du Bonhomme krijgen we een prachtig uitzicht over de vallei.

We vervolgen onze weg omhoog via smalle trails en over enkele sneeuwvelden. Omdat we redelijk vroeg in het seizoen zijn is er nog veel sneeuw wat het landschap en het trailen nog leuker maken.

We bereiken soepeltjes het hoogste punt van de reis, de Col des Fours. We bevinden ons op  2665 meter hoogte en hier is de temperatuur aangenaam.

Voor de afdaling kiezen we een spectaculair alternatief over een groot en stijl sneeuwveld. Voor een aantal is dit toch even wennen en er moeten zelf stokken worden uitgegraven. Het sneeuwveld gaat aan het einde over in een waterval en enkele lopers komen hier redelijk laat achter. Gelukkig verlaat iedereen tijdig de sneeuwmassa en gebeuren er geen ongelukken. Ons volgende obstakel bestaat uit een door honden vakkundig opgedreven kudde koeien. We kunnen nu de Mottets hut al zien liggen en als snel pakken we onze spullen uit in de “stal” die de komende nacht onze slaapplaats is.

Tijdens het avondeten vertoont een vrouw met een draaiorgeltje haar kunsten. Ze kijkt er alleen niet echt feestelijk bij en na vier boeken papier met gaatjes door het orgeltje gedraaid te hebben verlaat ze dan ook snel weer de zaal.

1 juli 2019, dag 3, 27 km, 1240 m stijgen en 1820 m dalen.

Refuge de Mottets (1870m) – Col de la Seigne (2518m) – Lac de Comball (1960m) – Mont Favre Spur (2430m) – Courmayeur (1226m).

Ik ben er nog niet aan gewend het bed te delen met 40 anderen. Vooral niet met 20 Aziaten die al vroeg in de ochtend luidruchtig in de weer zijn met het reorganiseren van hun rugzak. Mijn wekker is nog niet gegaan maar ik besluit maar op te staan. Het heeft hard geregend vannacht, buiten is het vochtig maar de lucht is nu weer stralend blauw. Als ik richting toiletten loop merk ik dat mijn benen aardig leeg zijn. Na een simpel ontbijt zoek ik mijn spullen bij elkaar en voeg ik me bij het groepje lopers dat al klaar staat om te vertrekken.

Het pad gaat vanuit de hut direct flink omhoog en de benen worden meteen getest, na 700 meter klimmen bereiken we de Col de la Seigne (2518m). Boven op de col hebben we fantastisch uitzicht over Val Veny en Val Ferret, onze speeltuin voor de komende drie dagen.

De afdaling begint steil en al snel kunnen we in een hoog tempo afdalen. In korte tijd bereiken we Rifugio Elisabetta (2195 m) van waaruit we het vervolg van de route goed kunnen zien. Een stuk kaarsrechte Romeinse weg voert ons langs de grote moraine muren van de Maige gletsjer. De uitlopers van deze gletsjer vormen een hoefijzer en zal de komende twee dagen regelmatig als herkenningspunt zichtbaar zijn. Deze gletsjer is overigens ook het startpunt van de Italiaanse normaalroute naar de top van de Mont Blanc.

De tweede klim van vandaag gaat over de flanken van de Mont Favre en valt me een stuk zwaarder. Onderweg vinden we een achtergelaten wandeluitrusting en verzamelen we de spullen om ze mee te nemen naar de volgende hut. Daar werd ons verteld dat twee dagen eerder iemand op het sneeuwveld is uitgegleden en tijdens de glijpartij naar benden zijn been heeft gebroken. Deze persoon is daarna met een helikopter is geëvacueerd.

Bij Rifugio Le Randonneur (1895 m), de laatste stop voor onze afdaling naar Courmayeur, hebben ze hele grote borden pasta. De spaghetti Carabonara smaakt verrukkelijk en vult goed! Iets te goed want gedurende de steile, warme en stoffige afdaling naar Courmayeur wordt ik  bij elke stap herinnerd aan  kaas, ei en gebakken spekjes.

Uitgeput kom ik aan in Courmayeur waar ik voor verkoeling een duik neem in een grote drinkbak voor vee en paarden. Op een terras doen we ons tegoed aan het verdiende Italiaanse ijs.

2 juli 2019, dag 4, 20km, 1200 m stijgen en 400 m dalen.

Courmayeur (1226m) – Refuge Bertone (1989m) – Refuge Bonatti (2025m) – Refuge Elena (2062m).

Ik heb goed geslapen en ben klaar voor de volgende etappe. Deze dag staat bekend als “de panorama dag” en zal ons door Val Ferret voeren. De temperatuur is vandaag aangenaam en de benen voelen goed. Van de blessures in de aanloop naar deze reis merk ik gelukkig helemaal niets.

Vanuit Courmayeur (1226 m) komen we al snel op een steile klim door het bos die ons naar Refuge Bertone (1989 m) brengt. Hierna gaat het 13 kilometer op en neer over een pad langs de berghellingen. De hele dag hebben we goed zicht op de Grandes Jorasses en het zuidelijke deel van het Mont Blanc massief.

Bij Refuge Bonatti (2025 m) nemen we een lange pauze waarna we het laatste stuk richting Refuge Elena (2062 m) lopen. Het is een drukke hut met enorme slaapzalen, echter wel voorzien van goede bedden en voldoende leefruimte. ’s-Avonds in de eetzaal wordt er aan diverse tafels luidruchtig gezongen en met een 20 koppig “het is stil aan de overkant’ verlaten we de eetzaal en breekt de hemel open voor een flinke onweersbui.

3 juli 2019, dag 5, 28 km, 900 m stijgen  en 1500 m dalen.

Refuge Elena (2062m) – Grand Col Ferret (2537m) – La Fouly (1610m) – Lac Champex (1466m).

Het is nog fris en bewolkt en de voorspellingen geven regen op. We beginnen de dag met een 500 meter hoge en steile klim naar Col Ferret (2537m) waar we de grens naar Zwitserland passeren. Als we terug kijken kunnen we Col de la Seigne zien, hier stonden we drie dagen geleden.

De afdaling die volgt is heerlijk en in hoog tempo rennen we over een smal pad naar beneden. We stoppen bij de kaasboerderij La Peule voor een koffie en zetten daarna koers richting La Fouly (1610m). Voorlopig lijkt de zon het van de wolken te winnen en kunnen de shirts met lange mouwen weer uit.

Vanaf la Fouly volgen we eerst een breed pad langs de rivier. Via een morene muur storten we ons vervolgens naar beneden. We gaan nu echt hard en voor mijn neus zie ik iemand “head first” van het pad af duiken. Als laatste zie ik zijn benen tussen de struiken verdwijnen en vermoed ik een gevalletje EHBO. Tot mijn verbazing komt er al snel weer een hoofd uit de struiken en vervolgt de persoon snel zijn weg naar beneden.

We dalen af naar enkele traditionele Alpen dorpjes met authentieke houten huizen en een bonte verzameling tuinkabouters. Na een ijsje en alcoholvrij biertje in Issert klimmen we het laatste pittige stuk naar het hotel in Lac Champex (1466m). Eenmaal in ons hotel aangekomen laat de voorspelde regen zich dan eindelijk zien.

4 juli 2019, dag 6, 30 km, 1810 m stijgen en 1860 m dalen. 

Lac Champex (1466m) – Bovine (1987m) – Col de la Forclaz (1526m) – Col de Balme (2191m) – Aig des Posettes (2201m) – Montroc (1417m).

Het begin van de dag is makkelijk maar dit is slechts  stilte voor de storm. Voor ons ligt de weg terug naar Frankrijk en met 30 km met ruim 1800 hoogtemeters de pittigste etappe van de tocht.

We klimmen via een mooi pad door de bossen en groene velden naar de Bovine hut (1987 m). In de hut staan een paar grote oude fornuizen waarmee heerlijke stuken taart en rösti worden gebakken. Een les die ik deze week heb geleerd is dat rennen en grote borden eten slecht samen gaan en ik besluit deze keer een kaasrösti te delen. Vanaf het terras van de hut hebben we een prachtig uitzicht over de Zwitserse vierduizenders, het Rhônedal en Martigny.

Door een mooi bos dalen we in hoog tempo over een smal pad af naar Col de la Forclaz (1526 m). Niet iedereen komt daar heelhuids aan wat resulteert in het nodige plak en tape werk.

We dalen nog wat verder naar Le Peuty (1326 m), vullen de laatste keer onze watervoorraden aan en maken ons op voor de klim naar Col de Balme (2191 m). Een klim uit de categorie verstand op nul en doorlopen. In een groepje van drie lopen we zonder te stoppen in een keer door naar de hut die precies op de grens van Zwitserland en Frankrijk ligt. Het waait hier en voor de eerste keer deze week komen onze windjacks tevoorschijn.

Langs de flanken van de Aiguillette des Posettes dalen we vervolgens weer af. Eerst via enkele skipistes en later door de bossen richting Montroc (1417 m), waar we op de trein naar Chamonix stappen.

5 juli 2019, dag 7, 18 km, 1300 m stijgen en 1700 m dalen

Montroc (1417m) – Col des Montets (1481m) – Refuge Lac Blanc (2352m) – Refuge La Flegere (1875m) – Chamonix (1040m).

We pakken de trein naar Montroc om te starten waar we gisteren zijn gestopt, het is tijd voor de laatste etappe naar Chamoix, Deze laatste dag lopen we hoog in de bergen ten noorden van de Chamonix vallei. De lucht is vandaag strak blauw en ik krijg maar geen genoeg van het prachtige uitzicht op het massief. Ik zie de route naar de Aguille du tour die ik vorig jaar ook met Daan heb gelopen. En natuurlijk de Mont Blanc en de verschillende gletsjers die in de Chamonix vallei uitkomen.

Na een 900 meter lange klim komen we bij het legendarische Lac Blanc (2352 m), dat nog voorzien is van een flinke massa sneeuw en ijs. Een enkeling heeft zelfs het lef een ijsduik te nemen.

Via een stenige afdaling komen we vervolgens uit bij een gesloten refuge La Flegere (1875 m). Vanaf hier volgen we de contouren van de berghelling en zoeken we onze weg door het bos richting Chamonix. Omdat de berghut onderweg gesloten was, is iedereen al lang door zijn watervoorraad heen en als het kerkje van Chamonix voor ons opdoemt hebben we allemaal dorst. Als we de trappen van het kerkje oplopen is er blijdschap, hi-fives en maken we een groepsfoto. We hebben allemaal de volledige ronde om het Mont Blanc massief volbracht. We strijken neer bij het eerste de beste terras voor ons welverdiende finish biertje.

Mijn benen hebben het gered, mijn hoofd heeft er van genoten. Het was leuk zoveel verschillende karakters in een groep te leren kennen. Wat me vooral opviel was dat we een zeer sociale groep vormden die elkaar in de gaten hield en niemand aan zijn lot over liet. In mijn beleving zijn hardlopers vaak introverte individuen die voornamelijk bezig zijn hun eigen doel te verwezenlijken. Deze week was dat anders, we waren allemaal kameraden op weg naar dezelfde eindstreep op de trappen van het kerkje van Chamonix.